Сәкеннің осы еді ғой аңсағаны,
Ескендей қарсы алдынан таң самалы.
Арудың әуеніне,
Адам түгіл,
Айнала, бар табиғат тамсанады.
Бейне бір құдіреттей құрықталған,
Бұл неткен ғажайып саз ырықты алған.
Аққу-қаз айдынына қона қалып,
Аң біткен құлақ түріп,
Тұрып қалған.
Па, шіркін,
Хабиба қыз осы болар,
Он бес пе,
Он алты ма – жасы болар.
Жан-жағы жапырлаған құрбы-қыздар,
Бір-бірін құшақтасып қосып алар.
Үстінде зерлі қамзол,
Кимешегі,
Өзіне қандай әсем үйлеседі.
Қасына жетіп барып,
Тұрмақ болып –
Сәкен де,
Әрі-сәрі күй кешеді.
Тұрғанда дәл осылай шерменде боп,
Көйлегі етегінің желмен кенет
Кеткенде көтеріліп,
Хабиба қыз:
«Ей, жігіт, қарап тұрма, бермен кел!» – деп.
О, ғажап!
Дәл осылай тіл қатқаны.
Көңілдің арылғандай зіл-батпаны.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ