«Күйгенжар» естуші еді талай жер деп,
Ол жаққа қалай барып, қалай келмек.
Әкесі Сейфолла да еске салған:
Жүсіпке жол түсіріп, сәлем бер деп.
Жүсібі – кәдуілгі Иманжүсіп,
Қайтуға сәлем беріп, қолын қысып.
Бір күні іргедегі «Күйгенжарға»,
Сәкеннің келіп қалды жолы түсіп.
– Ассалаумағалейкум, Иман аға,
Өлең-жыр жүрегіне жиған аға.
Сәлемнің сәті түсіп келіп қалдым,
Тағдырдан бұдан артық сый бола ма?!
– Мынау кім?
Тақылдаған қай баласың,
Сөйлеске кім болсаң да сай боларсың.
– Сәкенмін.
Сейфолланың баласымын,
Арнайы іздеп келген сайлы ағасын.
Әп-сәтте ұшып тұрып Иманжүсіп,
Сәкенді құшағына ап,
Сүйді құшып.
Амандық сұрасқан соң,
Айтты әңгіме:
– Қайтасың қонағым боп, дәм-тұз ішіп.
Сәкен де басқа уәж айта алмады,
Көңілін атасының қайтармады.
Үйінде Имекеңнің басын қосты,
Ауылдың өңкей жақсы-жайсаңдары.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ