Кубрин бұл қалада алпауыт бай.
Жан адам бара алмайды жол тауып жай.
Коймасы – дүниенің қазынасы,
Қоймайды бесеу алып, алтау ұтпай.
Шет жаққа шығып еді сәл-ақ аттап,
Жабысты балағына қара батпақ.
Соғады ызғар шашып күздің желі,
Көшеде қара суық.
Дала қатқақ.
Димекең ас ұсынып сұрамай-ақ,
Көрген жоқ ештемесін мұнан аяп.
Алайда, талай күндер өтсе-дағы,
Ақмола қойды бірден ұнамай-ақ.
Даланың дауылына, аптабына,
Қаланың қара суық – қатқағына.
Бәріне иліккенмен біздің Сәкен,
Қойғаны көндіге алмай батпағына.
Сәкенге таза болу – қатал кесім,
Жүргізіп жігіттіктің қатар көшін.
Ақ көйлек,
Қара костюм,
Қара шалбар,
Сүртеді қайта-қайта бәтеңкесін.
Жүргенде шалбарының қыры сынбай,
Үстіне шаң-тозаңды бір ұшырмай.
Бөлекше мархабат бар бұл ісінде,
Ерекше салтанат бар жүрісінде.
Мейірімді шапағат бар көздерінде,
Мерейлі махаббат бар сөздерінде.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ