Болса да қанша қатты –
Сәтке тәтті,
Қобалжып,
Кірпігіне келді жасы.
Куә ғой – Сейфолланың тойы бұған:
Көзінің мөлт-мөлт еткен мойылынан.
Сипалап сауырынан,
Жалын құшып,
Құшақтап тұрды біраз мойынынан.
Ат жақты,
Ашаң жүзді, қарыс маңдай.
Кісі еді Сейфолла да арыстандай.
Қос сызық маңдайдағы
Тағдыр жолы –
Ұзарған бір-бірінен қалыс қалмай.
Думаншыл,әрі сері, аңсақ еді,
Талайдан осы күнді аңсап еді.
Білмейді,
Асарында,
Жасарында,
Қалған жер –
Қанша асу, қанша белді?!
Ат мініп,
Ақыл-есін білген кезден,
Қырандай қаршығаны ілген кезден,
Күбірлеп тұрды ішінен,
Дәл қазір де:
– Уа, Тәңір!
Сақтай гөр, – деп, –
Тіл мен көзден!
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ