Алыстан естілгенде ат дүбірі,
Жаңғыртыпдаңғараны қақты бірі.
Жалпақ ел соған қарай жанталасты,
Жалғанның ашылғандай бақ-ғұмыры.
Адырдың әр жағынан көтеріліп,
Қою шаң – бейне жанған от өріліп.
Алыстан қылаң берді құла қасқа,
Құр босқа кетпегендей бекер үміт.
Аттар да жақындады тасырлатып,
Шу басып құлағыңды,
Басың қатып.
Әртүрлі көйлек киген шабандоздар,
Көз алдын –
Қызылдатып, жасылдатып.
Ақ шаңның арасынан дара шығып,
Айдынын басқалардан сәл асырып.
Көрінді құлақасқа
Көзге айқын,
Содан-ақ біліп қалды шамасын жұрт.
– Ой, мынау Құлақасқа!
– Құлақасқа!
Дегенге Сейфолла да құлақ асқан,
Жан-жақтан,
Жапырласып-дүрліккен жұрт,
Көз көріп,
Кім екенін сұрамастан.
– Ой, мынау, Сейфолланың кер құласы,
Сілтенген семсердейін ер құлашы.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ