Сан ғасыр жайбарақат жатқан жартас,
Әп-сәтте шыға келді шыңға айналып.
Әр жерде шоғырланған тал-қайың да,
Таулардың жапырлап тұр шалғайында.
Тұлпардың бір тер бардай тал бойында,
Сұңқардың бір ән бардай таңдайында.
Ақ адыр бірте-бірте ажарланып,
Дүние бара жатыр базарланып.
Әнеки, шың басында қыран отыр,
Бір сәтке қылт еткенді назарға алып.
Таң ата ұлан тойға бері асығып,
Аттанды «Қайдасың, – деп, – Қарашілік?!»
Байлаулы Сейфолланың сәйгүлігі,
Бұлқынып, тыным таппай аласұрып.
Елеңдеп, бір дүбірге елегізіп,
Тұлпар да,
Тұра алмай тұр,
Дене қызып.
Жан-жақтан хан жайлауға
Жиылған жұрт,
Қарайды,
Дегендейін:
– Кәне, қызық!
Бәрі де сәйгүліктің маңайына,
Жиылып,
Таңдау түсті талайына.
Жас та жүр түбіт мұрты тебіндеген,
Қарт та жүр қырау түскен самайына.
Біреуі:
– Ғажабын-ай, ғажабы!… – деп,
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ