Жеткендей Маятасқа кешке таман,
Кейкіге күдік кірді көңілі алаң.
Манағы адыр ғой деп аңдағаны,
Қалың қол болып шықты қоршауға алған.
Кейкіге жер қалмады шегінетін,
Жақындап қалды жаудың шебіне тым.
Айқайлап қиқу салар кезі келді,
Шұбарға қамшы басып, тебінетін.
Шынымен, бұл сұмдықтың сыры бар ма,
Болмайды бостан-босқа ұрынарға.
Міндеті қалың әскер, қайткен күнде,
Түсіру «қанішерді» тірі қолға.
Сондықтан жатпайды олар оқ шығындап,
Тау-тасты тасаланып, көп бұғынбақ.
Кейкіні ұстап алмай қайтпайды олар,
Жүрсе де айдалада айлап, жылдап.
Екі-үш күн күткен еді осы жолда,
Шуласпай, дуылдаспай, шыдап зорға.
Байғұсты ажал айдап айдалада,
Түскендей өзі келіп құрған торға.
Осылай аңдушылар қалған ойлап,
Кейкіні әкетпек боп тірі байлап.
Қапысыз қолға бәлем, түстің бе деп,
Қалың қол шыға келді андағайлап.
Болғандай шатыр-шұтыр ойда жоқта,
Дегенше, «сал арқанды, ойбай, тоқта!»
Жалма-жан бесатардан оқ жаудырып,
Ақырып кірді жалғыз қалың топқа.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ