Көшімбек осы топтың көш басы еді,
Бұл жолы ой-пиғылы басқаша еді.
Әйтпесе, тимей жүрген жігіт емес,
Ағайын, туған-туыс, досқа себі.
Жанасып Көшімбекке Бектепберген,
Екеуі оңашалау шеттеп көрген.
Кіжінді: – Өзім атып өлтірем! – деп,
Келісіп, уағда байлап, жетпек жерден.
Көшімбек деді сонда: – Сәл, сәл сабыр!
Жасайық мына көпке етпей дабыл.
Бұлардың ішінде де бар секілді,
Көретін Қапарыңның сөзін қабыл.
Жаратқан солай қылып
Жаппар ием,
Қайтейін жағылған соң аққа күйең.
Қазақпыз «қарға тамыр», амал бар ма,
Дегендей, бірі – құда, бірі – жиен.
Сондықтан Қапарыңды оңашалап,
Бөлектеп әкетейік елден жырақ.
Өтемін қанды кектің қайтарған соң,
Алса да мейлі, құнын кімнен сұрап!
Осы ойға бекіп, бұлар бекінді де,
Ілгері қалың топты кетірді де.
Үшеуі Әбдіғапар қалды бөлек,
Күн көзі таяған кез екіндіге…
Қам көңіл түсер емес сабасына,
Дақ түсті азаматтың бағасына.
Үшеуі бір «пәлені» ішке бүккен,
Тірелді «Зәуре» қопа жағасына.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ