Аттанды Дуан жаққа, «аттандатып»,
Жасыл жон-қырдың үстін ақ шаңдатып.
Қанды қол қарақшыдай қимылдары,
Хабарды бір жаманат шапшаңдатып.
Ортада Әбдіғапар хан кешегі,
Тамырлас бір-бірімен қандас еді.
Жайы жоқ қарайласар ағайынның,
Қарайып жүрген жалғыз жанға – есебі.
Бір тобы – тізгін тартып кейіндеді,
Бір бөлек жар жағалап сейілдеді.
Құтырып кейбіреуі былай шыға,
Кекетіп, мұқатпаққа бейімделді.
Қараптан босқа қарап келе жатып,
Шабады енді бірі құйындатып.
Бірінің аңшылыққа аңсары ауып,
Кейде құс, кейде тіпті киік атып.
Жайратып не болса да жолдағыны,
Орындап оңдалғандай ойдағыны.
Күлісіп, мәз-мейрам боп қарқылдайды,
«Қап,бәлем, түсірдік, – деп – қолға мұны!»
Бұл жайға Әбдіғапар болып алаң,
Тізгінді жеде қабыл қолына алған.
Жөн сөзін кімге айтам деп қапаланды,
Табылмай жол бойына жолығар жан.
Пиғылы қырқының да қырын келіп
Шошыды әрбірінің түрін көріп.
Қиналды Әбдіғапар маңдайдағы,
Әжімі онан сайын тілімденіп
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ