Кейкінің байқап бейбіт кезін анық,
Бусанып – бір тамшы жас көзіне алып.
Әскерін жар астында қалдырды да,
Кейкіге сәлем берді өзі барып.
Қалған кез күн еңкейіп болып бесін,
Бейне бір сұрағандай мұрсат, кешім.
Қолында қаруы жоқ, кемсең қағып,
Кейкіге қадам басты, ашып төсін.
Қарусыз Николайды көріп көзі,
Құшағын аша түсті Кейкі өзі.
Болған соң біраз үнсіз құшақтасып,
Сондағы Николайдың айтқан сөзі:
– Бойында жігері мен намыс бар жан,
Қалайша Ел ісінен қалыс қалған.
Амал не, арты қайыр болсын дейік,
Айрылдық Амангелді арыстаннан.
Мергенсің қалған Елге аты шығып,
Жатқаның жарамайды үйде бұғып.
Бар болса Амангелді бүйтер ме едім…
Деді де көздің жасын алды сығып.
Кейкі де сөз сөйледі көңілі толқып:
– Жалғанда жүргенім жоқ жаннан қорқып.
Халқыңның кәдесіне жарамасаң,
Онан да көзге түспей өлген артық.
Мен-дағы жүргенім жоқ жаным сақтап,
Отырмын көп нәрсені бойға шақтап.
Халықтың азын-аулақ басын құрап,
Жайым бар егін егіп, жатқан баптап.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ