Сайын дала сағымды,
Самал таулы Сарыарқа.
Кешіп көлдей шалғынды.
Көп жүгірдік жан қалқа.
Жүгіргенде жүрегім,
Құстай ұшты кеудемде.
Көп қарадық гүлдерге,
Көп шомылдық көлдерге,
Екеуімізге кейіннен,
Екі бөлек жол түсіп,
Жақсы көрген пейілмен,
Қош айтыстық қол қысып.
Содан бері көрмедім,
Түсіме де енбедің.
Қайда жүрсің, қалқатай,
Сүйіктім ең сен менің.
Сырбай Мәуленов