Тік қарамас тіршілік, өмірге де
Түк кінәрат жоқ еді тегімде де.
Сөйте тұра, бірдеңе бүлдіргендей
күпті бола береді көңіл неге?
Індетке де ұрынбай елге біткен,
аулағырақ жүремін пенделіктен.
Сөйте тұра,
қарадай құтым қашып,
қапалана беремін
мен неліктен?
Жұрт алдында жоқ еді айыбым да,
қазынаға қол сұғып,
байыдым ба? –
Қандай кінә тағады ел,–
тас қопарып,
тау бұздырам десе де –
дайын ұлға!
Санамайды ешкімнен төмен Елім, –
сыбағасын біреудің жемегемін.
Сөйте тұра,
көңілім ара-тұра
елегізе береді неге менің?
Залалым да жоқ еді жанға менің,
Жарқырап-ақ тұрады таңғы әлемім.
Бармап едім қылдай бір қиянатқа,
обалына ешкімнің қалмап едім!
Алашақ па ем,
біреуге берешек пе ем, –
Күн көріп те жүргем жоқ мен есеппен.
Ұсына ма,
жоқ па деп өз орнымды,
қысыла да қоймаймын келешектен!
Қарызым да жоқ еді бір адамға,
қайырым да жасадым сұрағанға.
Ұрынбадым анаған,
мынаған да,
бұрылмағым –
баяғы бір-ақ арна!
Көз алдында халқымның өтті күнім,
қызара да қоярлық жоқ қылығым.
Ірімін деп,
кеудемді ұрғыламай,
бірімін деп,
айта алам, текті ұлының!
Кінәм бар ма қоярлық өмірге де?
Күмән жоғы белгілі тегімде де.
Сөйте тұра
апыр-ау, елегізіп,
аласұра береді көңіл неге?!.
Сәкен Иманасов