Көріп жүрген ит еді бұрындары,
жатып келіп зәнталақ ырылдады.
Қақпа алдында көлденең тұрып алып,
жұлынғаны жақпады, – ұрынғалы.
Шақар неме,
шынымен, білмеді ме,
шабалана
шаптығып үргені не?!
Қаһарлана қалшылдап,
арсылдады-ау,
қол көтеріп,
ұрғалы тұр деді ме?
Арам ойым жоқтығын сезбеді ме,
Түсінбей-ақ қойды айтқан сөздеріме.
Жон арқасы жыбырлап,
күдірейіп,
қан толып бара жатты көздеріне.
Күлуге де болмады,
не күлмеске,
(Не дегенмен, өзіңнің тегің де есте!)
Тіл өтпеді,
төбет те жүректі еді.
Амалым қалмады енді шегінбеске!
Көрмеген бе кісіден тыйым бұрын?
жұлқынды кеп, жұлыны қиылғырың.
…Хайуанмен қаншалық дос болсаң да,
енді білдім ұғысу қиындығын
Сәкен Иманасов