Құйын болып құйғытып өтті уайым,
Күлкі жүрген жаққа да бет бұрайын,
(Жөніңді айтып кеткейсің, қайғым, сен де,
Қапалана бастасам – кеп тұрайын)
Басылыпты көңілдің аптығы да,
Оралайын оразды шаттығыма,
Жаяулардан жалығып біттім әбден,
ерейінші енді бір аттылыға.
Жүрегімнің арылып алаңы да,
Жайнап шыға келді ғой дала мына.
Күшіктері көршінің қайда кеткен,
жанасалап, жармасқан балағыма?
Ажарланып әп-сәтте өмір бүгін,
бөгеті жоқ бұлақтай төгілді үнім.
Қалыңдықтай
күйеуі ұрын келген,
айрықша, әйтеуір, көңілдімін.
Жақыныма жадырап,
Жатқа күліп,
Шыға келдім бір жарау атқа мініп.
Күйкі тірлік құлағын жыма қашты,
аш қасқырдай
алыста жатқан ұлып.
Байлап берген басымды сері күнге
Басылмаған баяғы желігім бе,
Құйын болып өтер ме қуаныш та,
желіктіріп барады мені мүлде.
Сәкен Иманасов