Алаңдап,
адамдай-ақ жоқ іздеген,
қайдағы қарайлаймын көп ізге мен, –
Қалды деп қайда ғана қайран жастық,
таппаймын –
тау барамын,
теңіз келем…
Жаныңда жүруші едім кеше мен де,
деп оны
іздеп көрдім көшеден де.
Іздедім өткен жерден,
көк белдерден,
іздедім кеткен жерден есем елге.
Қайырылмай қайран жастық бір кеткеннен,
іздедім той-думаннан,
дүрмектерден.
Іздедім Қара теңіз жағасынан,
алқа топ арасынан –
құрмет көрген.
Кезігіп қалар ма деп қыр астынан,
жалықпай
көрінгеннен сұрастырам.
Қай құмда қалды екен деп,
артқа алаңдап,
айдынға –
алда ма деп, –
құлашты ұрам.
Апыр-ау, кеткенің бе ағып алға,
қаншама іздесем де табылар ма.
Іздедім бағынан да Алматының,
іздедім Москваның маңынан да.
Қатарлас отыратын күліп төрде,
сұрадым үміттен де, күдіктен де,
Сұрадым
бүліктен де қаша қоймас
кешегі көрік-кеуде жігіттен де.
Қуғанын құтқармайтын өрде бүктеп,
қыранға көп қараймын мен де еліктеп.
Бозбала: «Бізден ұзап кеткен!» – десе,
қарттар жүр: «біздер әлі көрмедік!» – деп.
Кеудемде күнде қызық майдан ашып,
жататын
ғашықтардай аймаласып,
Жастығым!
Жарқ-жұрқ етіп жүрген кеше
әп-сәтте кете бардың қайда қашып?
Сәкен Иманасов