Ызыңдай ұшып бір шыбын,
Мазасын алды жыршының,
көңілін бөле береді,
көрдің бе мұның қырсығын.
Ас үйде жеген наны аз ба,
Адасып жүрген «сабаз» ба,
Тіміскіп төне береді
алдында жатқан қағазға.
Бәрібір:
оңы,
солы ма,
үңіліп өлең жолына,
Жалт беріп ұшып жоғары,
қонады барып қолыңа.
Ілмеген еді көп кірпік,
таппады ақын өткір түк,
үйіріле келіп сан ойлар,
иіріле беріп…
кетті үркіп.
Ызыңдап құлақ түбінен,
бермеді маза түнімен.
«Атаңа нәлет, – деді ақын, –
өлмейтін неткен шыбын ең!»
Қоя тұр, ақын,
жұлынба,
тамағы тесік мұның да.
Әйтпесе…
асқақ жырыңның
керегі қанша шыбынға!
Сәкен Иманасов