Есейдік,
өстік,
күлдік те,
күндерім болды егілген,
бұдан да кейін,
тірлікте
талай бір таяқ жедім мен.
Ұшырап нала,
жалаға,
түйіссе тарлан жолдар тым,
Шырылдап келіп,
араға түсетін еді сол қартым.
Өмірде қанша күлсем мен,
соншама таяқ жеген ем,
қадірлі Қартым бір сенген,
Періштем болды жебеген.
Түңіліп жолдас-жорадан,
тигенде тасқа маңдайым,
қиқулап жетіп сол Адам,
Құтқарып жүрді әрдайым…
Басқалар құсап кейін де
айтпады ақыл ол бірақ:
«Заманға қарай бейімдел,
Жүрме, – деп, – балам, болбырап.
Көрсетіп кейде күш елге,
Келердей болса ыңғай сәл,
Кісіге ісің түсерде,
Кіші де болса – тыңдай сал!»
«Тәйт, әрі – дейтін тек қана, –
жігіт пе десем тасты үгер.
Түсерсің суға,
Отқа да,
шықпасын, – көзден жас, түге!»
Сәкен Иманасов