Тербетіп тентек сезімді
жатқанда көкте ай аунап,
ертіп ап, еркем, өзіңді
тау жаққа тартқам жаяулап.
Елеңшіл едің еліктей,
үп еткен үннен үркердей.
Айлы бір түнде
зерікпей,
алысқа кеттік…
гүл термей.
Таң қайда,
таныс маң қайда?
болмады қия жол бөгет,
бетіміз ауған
шалғайға
жырақтап кете берген ек…
Жол қайда, жаным, сондағы,
айтқан серт, алған қол қайда?
Оңаша қалса болғаны,
осылай жүрек сорлай ма?
Көп үнге құлақ түрдік пе,
куә да болған қыр мынау –
Қиюы қашқан тірлікте
қиналып қана жүрмін-ау!..
Сәкен Иманасов