Білмедім,
бүгінгі түн кімді алдады, –
жан қалқа бұрынғыдай бұлданбады.
Иегі иегіме тиді келіп,
«Сүйемін!» – деуге бірақ,
тіл бармады.
Жоқ еді тұла бойы,
түрінде мін,
қысылды,
құшағымда бүгін менің.
Сөйлеуді қайда,
қалай,
білетін ем,
тілімді байлағаны-ай…
дірілдеп үн.
Білмедім,
қалай ғана болды бұлай,
толықсып, он бесінде сөнді бір Ай.
Дариға,
сүйіп тұрып, күйіп тұрып,
«Сүйем!» – деп, айта алмаудың
қорлығын-ай!
Сәкен Иманасов