Дүние бәз-баяғы қалпында әлі:
тау шөгіп,
теңіз біткен тартылмады, –
несі екен көңілімнің алабұртып,
жүректің осыншалық алқынғаны?
Бұлақтар баяғыдай қырға құлап,
ағады жамыраса, жылдамырақ, –
ендеше кеудем неге көптен бері
иесіз қалған үйдей тұр қаңырап?
Ұялай қоятындай мұң көңілге,
Өзгеріс жоқ сияқты нұрлы өмірде,
ойым да,
бойым да сол бұрынғыдай,
білмедім, не көрініп жүргенін де?
Бар еді ерлігім де, өрлігім де,
кеттім бе өзгеріп-ақ мен бүгінде?
Жатыр-ау жарқ-жұрқ етіп от көмейім,
апыр-ау, өкпелейін енді кімге?
Жүрегім, үгілдің бе, түңілдің бе,
жеңілдеп кетті ме әлде жүгің мүлде,
Желігіп, жеті түнде, қоймап едің,
жетер деп ойлап едің үнің кімге?
Құтылмай ән мен өлең, сән де менен,
алдында тең құрбының бәлденер ем,
ендеше неге сонша күмілжимін,
қысыла беретіндей әлденеден
Сәкен Иманасов