Көріспедік көптен бері,
Арамызда өре кеңіп,
Қайтесің сол өткендегі
Жоқ кінәмді тере беріп.
Мен едім ғой «тамаша ақын»,
Жар сұлуы сен едің де,
Бәрі бізге жарасатын,
Ұнаушы еді-ау өлеңім де.
Жүз құбылып назы күнде,
Құқылжитын көңіл дейтін,
Менің оқыс әзілім де,
Оғаш болып көрінбейтін.
Тәтті рахат билеп анық,
Балқып барып таңғы ұйқымен,
Өз жайына үй де қалып,
Құшағымда қалғитын ең…
Болды-ау соның бәрі бекер,
Керегі не асыра әрлеп.
Жақсы сөздің әрі кетер,
Жалғандықты жасырам деп…
Көріспедік көптен бері,
Арамызда өре кеңіп,
Қайтеміз сол өткендегі
Барды-жоқты тере беріп.
Сәкен Иманасов