Осы біз де
біразға келмедік пе?
Елірме де есірме,
енді елікпе!
Жаспын деп те
ешкімді сендіре алмай,
Көндіге алмай жүрсің бе егделікке?
Таста бәрін!..
Қайта айналып келмейді бастағы арын,
Аңғаратын
жасқа да жетпедік пе,
Ағайынның айнала қас-қабағын!
Өзіңді-өзің
байыптап көрші бүгін:
Көзге ұрып-ақ тұрмай ма кемшілігің?
Білмейсің бе?
Жарқылдап жүрудің де,
Қарқылдап күлудің де ерсілігін?!
Демек, бүгін…
Жараса да бермейді өр екпінің,
Ұғатындай уақыт болды, білем.
Қай жерде
Қалай сөйлеу керектігін!
Жастан өттік
қызға да қырындайтын.
Аңқылдап,
айта бермей шыныңды айқын,
Білсеңші,
тек қана сен еместігін
Жақсыға жақтасам деп,
Шырылдайтын.
Неге ғана басқалар таласпайды,
Көре тұра –
Кейбірі жақ ашпайды? –
Бізге енді көзсіз барып ұрыну да,
Орынсыз жұлыну да жараспайды!
Көтеретін еркелік,
ерлігіңді,
Бозбаламын деп пе едің сен бұрынғы,
Көп алдында көлденең көсіл, мейлі,
Кешірмейді ешкім де ендігіңді.
Белгісіз аз бере ме,
көп бере ме.
Жақын тұр жер ортасы –
Көктөбе де,
Алдында осылай бір ақтарылдым,
Ащырақ айтылды деп, өкпелеме!.
Сәкен Иманасов