Ежелден саған таңсық ек,
Шықса деп еркін бір үнің,
Күштіге қанша қарсы кеп,
Зынданда терең шірідің.
Сен бе едің жабар жүзіңді,
Кезде де тілің күрмелер,
Қаншама бұғау үзілді,
Бұзылды көрдей түрмелер…
Тізгінін таппай тең күштің,
Айқайға бірде бастың да.
Қапыда кетіп, жер құштың
Қанішер оқтың астында.
Сен білмес ащы жас бар ма,
Айтам деп елдің тек шынын,
Ән болып шырқап аспанға,
Күй болып бірде өксідің.
Шайқаста бірде дөп түсіп,
Шындыққа ғана ұмтылдың.
Ұл болып бірде оққа ұшып,
Тіл болып бірде қырқылдың…
Бәрі де сені жасқапты-ау,
Бетіңнен қағып, жықты да:
Сен болып туған асқақ тау,
Сен болып жерге бұқты да.
Білуші ең, шіркін, сөйлей де
Естілсе еркін далада ән…
Таяқ та жедің сен кейде,
Қайдағы бықсық жаладан.
Араша болар жерде бір,
Араласа алмай, егілдің,
Айқасқа түсіп сен небір,
Жеңіп-ақ тұрып… жеңілдің!
Жауыз бір қолдан ақса қан,
Күңіреніп кенет бар аймақ,
Жақсылық біткен тек саған,
Тек саған ғана қарайлап:
Іздеді-ау ерлер даруға
Қашаннан сені көксеген.
Қорлықта қалған ару да,
Қорғаныш күтті тек сенен.
Тазартып бұлттан күн көзін,
Сөйлейтін еркін жерде өктем,
Туар деп сондай бір кезің,
Күттің-ау, күттің сен көптен.
…Ақыры сол бір таң атып,
Жауыздық аттан түсті де,
Аузыңа жұртты қаратып,
Сен шықтың жердің үстіне.
Еркін бір тыныс алдың да,
Бұғауды быт-шыт үзді үнің.
Айдайын әлем алдында.
Қолға алдың билік тізгінін.
Құшағы көпке ашылған,
Жерімде мынау кең жатқан,
Табылам сенің қасыңнан,
Табылам дәйім сен жақтан.
Самғап та жетер сан қырға,
Саңқылдап шығар үнім ең.
Қашанда арым алдында,
Өзіңе ғана жүгінем.
Өзіңе ғана бағынам,
Табынам тағы, арланбай, –
Жер үсті тұтас таныған,
Дәл сендей «тәңірі» бар қандай?!
Кеудемнен асау ақсын ән,
Әділет, сенің күшіңдей.
Ұрпаққа сеніп тапсырам,
Туыңды қолдан түсірмей!
Сәкен Иманасов