Қия алмай тұр демесең жазды біткен,
Өзіңді, өткен күндер, жазғырып па ем?
Келіппін шалқып-тасып,
Біле тұра
Алдап та жүргеніңді наз қылықпен.
Қалам да бұрынғыдай кең көсілмей,
Қараймын бүгін саған мен кешірмей.
Түк қоймай бойдағымды
Үптеп-тонап,
Келіпсің қызды ауылдың жеңгесіндей.
Кеудем бір қоймасындай нелер кеннің,
Күткені көп еді ғой менен де елдің.
Үмітін ақтадым ба –
Ақ тілеумен:
«Аңырат, айналайын!» – дегендердің?
Көбейіп самайдағы жылтыр «қырау»,
Барасың қайда сілтеп, сылқым күн-ау?
Сыпырып томағамды,
Қансонардың
Қанбаған қызығына жұртым мынау!..
Сәкен Иманасов