Қырандар көкте еркін өледі
Айтпаса сөздің төркіні өледі.
Мансаптың ұлы, көмейдің құлы,
Шындықты айтсам жекіме мені.
Қаһарланып еседі желің,
Шұбырып неге көшеді елің.
Араныңды айқара аштың,
Маңдайдың кірі бес елі ме едің.
Суы кеткен жер қамыссыз қалды,
Теңі кеткендер таныссыз қалды.
Қорладың сен арыс қыздарды,
Қасыңа ертіп намыссыздарды.
Өншең қу болып сыбайластарың,
Жемқорларға ұнай бастадың.
Жүрсең де батып батпаққа ылғи,
Ұялмай дедің «лай баспадым»
Жабыға қайда бір қалып шаппақ,
Таптадың талай үмітті аппақ.
Бәйтеректерді басынан қидың,
Сыбайлассың шілікті мақтап.
Өсекшілердің өсегіне ердің,
Жезөкшелердің төсегіне ендің.
Жаманаттың жолына түстің,
Өсер ұл деп ек, өсе білмедің.
Қамыққан елдің қарғысы өтіп,
Жиіркеніштің шетіне келдің.
Жүрсің қашып, алысқа кетіп,
Қарай алмай бетіне елдің.
Көтерді сені баянсыз мансап,
Менсінбедің жерді, анаңды аңсап.
Басың тасқа тигенде білдің,
Аяғыңды басқаныңды жаңсақ.
Болса да ылғи ұрлық жегенің,
Сезбедің түбі шындық жеңерін.
Есек боп шықса дүлдүл дегені,
Кім білсін енді ұлдың не дерін.
Айтпаса сөздің төркіні өледі,
Ынсапсыздарға ел түнереді.
Жазбас па едім бұндай өлеңді,
Қоймады шындық еркіме мені.
Шүкірбай Ақназарұлы