Ғ.Мүсірепов
Ойсыз сөзде көркемдік те жоқ.
Көркем сөз жанның сәулесі.
Сөз қасиеті — көркемдіінде, Ой қасиеті — шындығында.
Көзбен де қамшылауға болады.
Оқыс сөз, одыраң мінез — үлгісі жоқ ұлдың, кері кеткен қыздың белгісі.
Өзің аспанда, ойы төменде жүргенше, өзің төменде, ойың аспанда жүрсін. Биік деген немене, төмен деген немене — сонда түсінерсің.
Сұлулық, әдептілік, білімділік, сезімділік, ерлік, даналық — бәрі де жеке адамның меншігінде емес, ең алдымен елдің, халықтың еншісі.
Ой да тұтқындалады.
Тазалық тазалыққа шақырады.
Қыз мінезінде ұяңдық пен әдеп бір кездессе, бірін-бірі жасырыңқырап тұрады да, ашықтық пен абайсыздық кездессе, бірін-бірі асырыңқырап тұрады.
Сөзшеңдік — уақыт трагедиясы.
Ата — кәрі тәжірибе, бұрынағы күн, әке — кеше мен бүгін. Бала — бүгін мен ертеңгі күн. Немере — қалыс (запас). Тіршілік еш нәрсені ұмытпаған.
Шала білім, шалағай мәдениет бір құлатпай қоймайды.
Әйелдің ақылы — көркінде, еркектің көркі — ақылында.
Әйел асқақтаса жылайды, еркек асқақтаса — құлайды.
Жаман тіл — мәдениетсіздіктің белгісі, елмен байланыс үзілуі.
Ең ауыр майдан — надандықпен күресу майданы: әрі ұзақ, әрі ызасы көп.
Махаббат, достық, бауырмалдық — адамның ең бір асыл қасиеттері.