Екі көзқарас: келін мен күйеубала
Мектеп кезінен дос Айман мен Шолпан жол үстінде кездесіп қалады.
Айманның қызы жақында тұрмысқа шықса, Шолпанның ұлы әйел алып үлгеріпті. Екі әйелдің арасындағы диалог:
Ш – Айман, қызың қалай? күйеубалаң қалай?
А – Ой, кішкентайынан бар айтқанын істеп еркелеп өсірген қызымыз қатыгез біреуге тұрмысқа шығыпты. Азаннан кешке дейін қызым үйді жинаумен,
бала бағумен, кір жуып-тамақ пісірумен әлек. Сонда күйебала кешкісін шаршадың ғой деп қызымды киноға/театорға апарып, не болмаса гүл шоғын ұстап келген кез болды ма – ЖОҚ! Жұмыстан келеді де тамағын ішіп,
телевизорға үңіліп футбол қарайды.
Ш — Айтпа, қазіргі жастар не болып бара жатыр! Менің алтын балам да бір жаман қызға тап болды. Күннің кеш уақытысына дейін нанның ақшасын табамын деп жұмыс істейді, сонда үйге келіп демалғысы келсе біздің келін
―киноға барайық‖, ―неге гүл әкелмедің‖ деп қақсайды. Шаршады-ау, демала ғой дегені жоқ! Балама қарасам жүрегім ауырады.