Бір уһілеп, бір өксіп,
Жатты дүние дөңбекшіп, –
Азап шеккен арудай.
Тұншықтырып түн түнек,
Тұнжыраулы жер мен көк,
Күйзелгендей Күн мен Ай.
Сонда сонау қиядан
Ұшты сұңқар ұядан,
Ұшты самғап саңқылдап.
Қара түнді қақ жара
Қанатымен жол сала, –
Нажағайдай жарқылдап.
ҚАСЫМ АМАНЖОЛОВ