Ай астында алтын тау!
Әлде нұрлы күмбез бе?
Жоқ еді ғой, япырм-ау,
Келгенімде бір кезде?! –
Дедім де тез бұрылдым
Келе жатқан бетімнен;
Астымдағы бурылдың
Жарауы әбден жетілген.
Бір бел астым бұлдырап,
Құлағыма шалынды ән,
Күміс дауыс сыңғырап,
Түнгі гармонь шалқыған.
Сол бір әнді, сол күйді
Тыңдай бердім аялдап;
Астымда атым шұлғиды
Толқи басып, аяңдап.
Гармонь үнін, қыз әнін
Қайтып сірә бұзамын;
Өзім де әнге қызамын,
Ай астымен сызамын.
Алтын тауда ән салған
Қызға жеттім, қол создым.
Ай нұрына шалынған
Астығы екен колхоздың
ҚАСЫМ АМАНЖОЛОВ