Мұрат:
Өлеңге сен де мендей, мен де сендей,
Аяғы құлаша аттың гулер желдей.
Баласын Байұлының менен сұрап,
Жүр ме едің әлі тумыс, алқа көрмей!
Садаққа жарасады сырлаған оқ,
Жалындай екі жағым қып-қызыл шоқ.
Көрмеген әкең Базар қазан ұстап,
Баласын Байұлының менен сұрап,
Сен менен соң тудың ба, тәңірі ұрған боқ.
Інісін еншілеткен Алтын Жаппас,
Белгісіз Байұлының баласы жоқ.
Жылқышы:
Шырағым, сүйдедің бе, таласып-ай,
Кетпедің нысанадан адасып-ай.
Ерегіс екі талай болған жерде,
Қазақтың жеңбеймін бе баласын-ай?
Қазақтың нағашысын білгіш болсаң,
Шешең кім, тауып берші нағашыңды-ай?
Мұрат:
Жылқышы, мен сөйледім таласып-ай,
Кетпедім нысанадан адасып-ай.
Ерегіс, екі талай болған жерде
Қазақтың көнемін бе жаласына-ай.
Малғұн, байтақ жұртты құлдана деп,
Тумыштың жалақорын қарашы-ай?
Білмесең, ақылсыз құл, үйретейін,
Орта жүз, Құба дейді нағашымды-ай
Мұрат Мөңкеұлы