Жол айтып көкіректе тіл сайраған.
Олжасыз өзге қазақ құр қайтқанда,
Табылды найзасына қыз байлаған!
Сөйлесем сөз өнеді өз тілімнен,
Сауранда ел шабылып, жұрт бүлінген.
Баласы Кіші жүздің адасқанда,
Есболай әулие еді атқа ілінген!
Құтылар қашқан жаудан, көшкен жұттан,
Байлығы Байұлына болды құптан.
Жалмырза Есболайға қоңсы қонып,
Бата алып, Тана Есенкелді мұнан шыққан,
Ерлігі – билік пенен құтпан байлық,
Ежелден бар емес пе еді біздің жұртта!
Мұрат Мөңкеұлы