Сыр бермей,
Гүлия да күлім қағып,
Тұтанып кете ме деп бір ерегес.
Ішінен ізгілікті ырымдамақ,
Кектесіп,
Кетпесін деп қырын қарап.
Шәкірті Міржақыптың бала кезден,
Мағжанды білуші еді бұрыннан-ақ.
Ал мынау,
Сұлу мұртты – Сәкен атты,
Арындап арғымақтай өте бапты.
Жүректің түкпірінен тіл қатады,
Оятып қайдағы бір махаббатты.
Ұстап ап саусағынан Гүлияны,
Еріксіз еліктіріп жымияды.
Ерке қыз көңіліне секем алды,
Жігіттің осы ма деп «зымияны».
Бір шабыт шалқытты ма дем берерлік,
Бір лебіз балқытты ма ем берерлік.
Бөлініп басқа жұрттан,
Бөлектеніп,
Бір жаққа бара жатыр дөңгеленіп.
Қымтады қараңғылық бар алапты,
Оттарын жарқыл-жұрқұл қала жақты.
Ертістің жағасында,
Ен тоғайдың,
Ішіне,
Екеуі еніп бара жатты…
Бір шабыт шалқытты ма дем берерлік,
Бір лебіз балқытты ма ем берерлік.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ