Сейфолла – қатал еді балаға тым,
Жанына Жамал сынды – Ана жақын.
Үйінде қала берді жылап-сықтап,
Шын тілеп саулығы мен саламатын.
Қорқады солмаса деп жаны көктей,
Қарны ашып қала ма деп халі жетпей.
Сәкен де сағынады,
Анасының
«Әу» деген құлағынан әні кетпей.
Анасы үзілтіп бір ән салғанда,
Елжіреп елі-жұрты тамсанғанда.
Тынығып,
Тазарып бір қалушы еді,
Шалдығып шама келмей – шаршауға да.
Даланың қуанатын гүлін көрсе,
Жалына жармасатын құлын көрсе.
Тыңдайтын Анасының әсем әнін,
Түн бойы көзі ұйқыға ілінгенше.
Сонан соң таңғажайып түс көретін,
Ауылға жазда кетіп, қыс келетін…
Тек қана Анасының айтуымен
Үйдегі барлық шаруа істелетін.
Мән беріп әрбір сөздің мысалына,
Әл беріп қанат жайып ұшарына.
Кең жайлау,
Аунап-қунап алатұғын –
Ананың еніп кетсе құшағына.
Ауылдың ажар көркі – сәні қандай,
Өтеді көз алдынан бәрі қалмай.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ