Жастықтың алау жағып денеде оты,
Көп күндер көз алдынан көлең етіп.
Екеуі кезек-кезек сөз сөйледі,
Екеуі кезек-кезек өлең оқып.
Еске алып,
Есіл бойын – Көкшетауды,
Еске алып Қызылжарды –
Ескі атауды…
Бурабай,
Қарқаралы,
Баянауыл,
Қаратау,
Алатауды – бақша-баулы.
Қазақтың қарасы мен ханы жайлы,
Еске алып –
Батыр Баян, Ағыбайды.
Аузының суы құрып,
Ақын Мағжан,
Айтады қайта-қайта Абылайды.
Айтады Абылайдың хан болғанын,
Айтады Нұрмағамбет паң болғанын.
Арқаны әнмен қырған,
Ақан-Біржан,
Атақты бірі – сері, сал болғанын.
Айтылып кейде әні, кейде өлеңі,
Қос сұңқар осылайша ой бөледі.
Сәкен де Көкшетаудың көркін айтып,
Тамсанып: «Біздің жақта…» – дей береді.
– Па, шіркін!
Біздің жақтың жазы қандай,
Күмістей сыңғыр қаққан сазы қандай?
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ