Биік шың Торыайғырдың жағасында,
Сәкенді алып келді тап осында.
Қазаққа сыйлас болса бәрі туыс,
Бәрібір жиенің де, нағашың да.
Бұл ауыл – ер Сәкенге нағашы еді,
Көңілдің сағынышты сабасы еді.
Жарасқан әзілі де, қалжыңы да,
Туыстан бетер жақын ағасы еді.
Нағашы қай кезде де артық еді,
Сол болып бар пейілі, бар тілегі.
Құтылып абақтының азабынан,
Бірден-ақ Баянтауға тартып еді.
Шарқ ұрып,
Баянтауға құстай ұшып,
Қиналған аза суын қыстай ішіп…
Кеңесті қолдадың деп,
Кей туыстың,
Келіспей қалғаны бар түс шайысып.
Сонан соң,
Елге бармай –
Баянауыл,
Болар деп шаршағанда сая – бауыр.
Түйіп ап шыбын жанын шүберекке,
Көңілге ем іздеді қаяулы ауыр.
Көңілге ем іздеді жұбанбаққа,
Қалың ел барғысы жоқ Дуан жаққа.
Қыр жаққа қиыр жайлап, жайлау іздеп,
Шалғайға кеткісі бар шығындап та.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ