Мазалайды миыңды мұңлы ой неге,
Оқылмайды жазғаның жырдай көне.
Келе-келе түсініп қалғандаймын,
Мәре болмайды екен ғой шын бәйгеде!
Шығарғанмен атыңды ән-күй елге,
Көтермейді көңілді сәл сүйемге.
Жылап қайтсаң жарыстан жеңіліп қап,
Жаны ашитын жоқ саған жанкүйер де.
Мойындатпас өлімнен былайғыға,
Мына жұртқа бәрі бір–мұңай, жыла.
Егер жерде жұпыны ғұмыр кешсе,
Кетер еді ұмытып Құдайды да!
Жұрт жағасы жыртылған талас күнде,
Жағаластың не оған, жарастың не.
Етіп барлық думанды тәркі-талақ,
Кетіп қалғың келеді монастрьге.
Болғасын ба қол, басы жұмыр пенде,
Болмайды екен өмірден түңілмеуге.
Қатты кімді қираттың қайран ақын,
Тәттілігін тіліңнің шыбын жеуде!
Қалмаханбет МҰҚАМЕТҚАЛИ