Ерте кезгі ізім қапты,
Қызылорда құмдарында.
Мен тұрған үй бұзылмапты,
Ортақ болған жырларыма.
Жастық жалын күшіменен
Жолаушылай жүрдім суыт.
Ауысты таң кешіменен,
Күндер өтті күнді қуып.
Бәрі таныс қазір маған,
Көп жыл болдым Сыр бойында.
Осы бір жыр жазылмаған,
Сол кезде де жүрді ойымда.
Туған тұңғыш жырларымда,
Кешір болса шалалығы.
Құмдарыңда, қырларыңда
Қалды ақынның балалығы.
Дүниенің бір еркесі –
Түседі еске балалық шақ.
Ерте күннің көлеңкесі,
Орманыңа қалады ұқсап.
Сырбай Мәуленов