Жаңа емес пе еді жатқаны,
Даланы қалың шаң басып.
Қақпаны дауыл қаққаны
Жұлқимын деп жармасып.
Бәрі де тынған, басылған,
Жаңбыр ғой қуған құйынды.
Күннің от көзі ашылған,
Жайнатып алыс қиырды.
Айдынын жайлап тосады
Өзенде тынған бұл шақта.
Аспанның кемпірқосағы,
Даланы алған құшаққа.
Ақырын семіп барады,
Алаулы күннің қызылы.
Жалауын жерге қадады,
Сол күннің отты сызығы.
Боз көде жайлап қозғалып,
Мұнартып дөңдер қалғыды.
Далаға кеште көз салып,
Сыртта жүр жанның барлығы.
Сырбай Мәуленов