Жұлып кете жаздады уақыт желі
Басымдағы бөркім мен тымағымды.
Жалпақ дала
Жаңғыртып байтақ елді,
Өз атымды айқайлап айтам енді!
Жол бойында жоғалтып алған едім,
Жақұттарым жарқырап қайта келді.
Өткен күнге қалайша бөгелмейін,
Өте қатты сөзімді шегендейін.
Жаутаң-жаутаң қара
ды қайран қазақ
«Жазығым жоқ еді ғой!» – дегендейін.
Елең болмай өлгені-қырылғаны,
Қайран қазақ торғайдай пырылдады.
Селдіреген сақалы қариялар,
Желбіреген сәбилер тұлымдары.
Қайран қазақ!
Кезің бар не көрмеген,
Жыртығыңды жамадың тебенменен.
Таңдап жүріп марқасқа, жайсаңдарды,
Қойдай тіліп, қозыдан көгендеген.
Доғарайын сөзімді бәрін айтпай,
Қашып шыққан қамыттан арық аттай.
Талай жылдар жүрегі соқпай қалып,
Төсегінен тірілген әруақтай.
Өтті өмір дырумен, дүрмекпенен,
Қайтпас енді бағыттап бір беттеген.
Кім болса да –
Кісіге құл боламын
Елімді елеп,
Халқымды құрметтеген!
Көзге шұқып кім енді мазақ қылар,
Азба, тозба, Адамзат!
Азаттық ал.
Құдай бары егерде рас болса,
Сол құдайдың өзі де қазақ шығар!
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ