Әлденелер құрыстырып денемді,
Қарағым-ай, қайтсем екен мен енді! –
Ит тірліктің ұрып тұрып енесін,
Шатақ іздеп, шығарсам ба ел есін?
Түгел жұмсап тоқсан түрлі айланы,
Төбелеске кірсем бе екен қайдағы?
Баяғыдай ес-тұсымнан жаңыла,
ішіп те бір көрсем бе екен тағы да?
Ғашық болып құралайдай бір қызға
таудан асып, тартсам ба әлде қырғызға,
алып қашып, алып барып ақшамда
Ыстықкөлде үй тіктіріп жатсам ба?
Әлденелер… әлденелер… бұл қалай,
еңсемді бір көтертпей-ақ тұрғаны-ай!
Өткен жолы өлең жазып сергіп ем,
не істесем болар екен енді мен?
Шара жоқ па шарасыздық шіркінге,
тығырықтан жол таппауым мүмкін бе,
Өмірдің де өліарасы бар шығар,
жаным шығып кетпес егер –
сәл шыдар.
Көңіл – көктем күңгірт тартып кетті деп,
қайта қоям қара жерді тепкілеп, –
тас төбеден ауғанда ақыр мұнар күн,
баяғыдай жарқылдайтын шығармын!
Сәкен Иманасов