Өзім де білмей тұрмын:
Сүйдім бе шын?
(Апыр-ау, көбелектей күйдім несін?)
Сыйындай тағдырымның көрдім неге,
Құйындай сені үйірген бидің кешін.
Менің кім екенімді біліп анық
Қасыма келіп пе ең
бір күліп алып?
Танысып үлгермей-ақ кеткем еріп,
Жұмаққа кіргендей-ақ тірі барып.
Күйдіріп көздерің де, сөздерің де,
Халімді көп қиналған сезбедің бе, –
тек саған алаңдағам,
айналамда
аңғармай ару барын өзге мүлде
Сәкен Иманасов