Естіліп те қалар ма деп бір үнің,
Аңсай күтем телефонның шырылын.
Күтумен-ақ келемін ғой, дүние-ай,
Күтумен-ақ өтер ме екен ғұмырым?
Сол қалқамның жалғыз сөзін тыңдатпай,
Телефон да безірейер үн қатпай.
Ащы өзегім өртеніп-ақ ұзақ түн,
Сен жоқ болсаң қоятыны-ай күн батпай.
Күтулермен өтті күндер, өткен ең,
Арылмады аңсау атты дерт менен.
Тағдырға ма тағар кінәм –
Біздердің
Арамызды аңсауменен шектеген?.
Сәкен Иманасов