Қайнағанмен қаныңда қаншама арын,
Аспандағы жұлдызды аңсамадың.
Орда бұзам демедің омыраулап,
Көлемінде күн кешіп хал-шаманың,
Табындырып көрейін жерді мен де,
Деп күпінбей,
Барыңды бердің елге.
Риза едің жалындай жыр жазғанға,
Қырға шығып, қайта бір сергігенге.
Араласпай ел-жұрттың шатағына,
Сұқтанбай-ақ ешкімнің атағына,
Өтсем деуші ең отты өлең іздеп қана,
Дақ түсірмей ақындық ат-арыңа.
Жанталасқан жағалай елді көріп,
Тірлік шіркін,
Соған да берді ме ерік?
Шабылдырып, жоқ-барға табындырып,
Күндеместі күндетті-ау енді келіп!..
Сәкен Иманасов