Өзгемізден ертерек ес білдің де,
Алаңсыз, адал тірлік кештің мүлде.
Жан болып жасамадың жаманшылық,
Аттамай ала жібін ешкімнің де.
Өзіңмен бірге тұрып, бір күліскен,
Достарың шалқып-тасып жүрді ме үстем?
Қиянат жасады ма біреу саған,
Қыңқ етіп қарсыласпай, тындың іштен.
Жатпадың жұғыссам деп құрбыңа да,
Батпадың пенде болып бір күнәға.
Басқаның басыңда бар «иттіктен» де,
Сен ғана жеке-дара жүрдің ада.
Орынсыз өзіңді-өзің көтермелеп,
Ашылып-шашылмадың бекерге көп.
Баспадың жамандыққа,
Қорқам бірақ,
Жақсылық та жасамай кетер ме деп.
Сәкен Иманасов