Алысып азапты оймен бір түнің кей,
Кеудең де дауылды аспан күркіріндей.
Азынап жатасың-ау
Ұйқың қашып,
Төсекте тоқсан аунап, кірпік ілмей.
Қайғырып қайта оралмас ғажап айлар.
Жарқылдап жатады ойлар – нажағайлар.
Қателік-кемшілігің қасқырша ұлып,
Біресе бас қатыра мазалайды ар.
Түседі еске ұнатқан, жек көргенің,
Өзіңді өкіндірді өткенде кім?
Қаншама ренжіткен достарың бар,
Қастарың бар қаншама кеткен кегің?
Болды ма кешегі бір күлкіңде мін,
Біреуге әлде орынсыз зіркілдедің?
Жаныңды жегідей жер – әділетке
Араша түсер тұста іркілгенің.
Қинайды-ау әлдекімнен именгенің,
Жарамсақ жалынышты күйге енгенің,
Түскендей енді есіңе дөңбекшисің,
Сәл-сәл бір сәтсізірек үйленгенің.
Жақпасын біле тұра көпке мүлде,
Орынсыз омыраулап кеткенің де.
Жүрегің езіледі-ау, –
Керегінде
Құйғытып кермеден бір өтпедің бе?
Көкірегің қыжылдай ма, егіле ме,
Кеудеңді қайдағы ойлар кеміре ме?
Ұйқысыз өтетін бір түндер бар-ау.
Сыя алмай өз үйіңнің төріне де.
Сәкен Иманасов