Кейде осы тасып-тасып неге бекер,
Кетемін арын жоқтай менен өтер?
Дарын жоқтай көрініп менен басым,
Сарын жоқтай басқа бір елең етер?
Жатқандай көмейімнен ән бұрқырап,
Тапқандай кеудемнен кеп жаңбыр тұрақ.
Кетердей боламын-ау дауылпазша,
Әлемді асқақ үнге жаңғыртып-ақ.
Тынбастай жолдағыны үріп өтпей,
Бойымнан ожарлықтың міні кетпей.
Жүретін шақтарым бар, өзіме өзім
Көрініп қаяусыз бір құдіреттей.
…Кей-кейде іштей ғана тынып бөлек,
Көңілде үміт те көп, күдік те көп.
Өзімнен өзім жеріп қалам неге,
Дарынсыз, жалынсыз бір жігіт пе деп?…
Сәкен Иманасов