«Ақдариғаң кім?
Ақтарып айтқан сырыңды?
Ару қыз ба әлде –
Басқамыз үшін бір үлгі.
Асыл ән бе еді –
Сөндірмей келген қашаннан?
Ашынаң ба еді –
Мен білмей келген бұрынғы!» –
Қиғылық салды-ау,
Жан-жарым осылай деп те бір.
Не десем екен?
Дариға жаным, от көңіл,
Сен болмасаң мен
Тарқата алар ма ем шерімді.
Сенімен ғана
Қызулы болып кетті өмір.
Сенімен жүрсем –
Жалғанда мынау мен үстем.
Сенімен ғана ой-арманымды бөліскем.
Алдыңда сенің
Асқақ бір сырды ақтардым,
Ғайыптан туған періштем.
Жаным-ау, бұл қыз
Көптен-ақ, көптен жүрді ұнап.
Күй болып күндіз
Кеудемді түнде ұрғылап,
Маңдайға біткен,
Жап-жарық жалғыз жұлдызым,
Басқа жұлдыздың,
Барлығынан да нұрлырақ.
Сағынып көлді
Жеткен бір құстай шуласып,
Келемін соған,
Жасырмай барлық сырды ашып,
Ақдариға – менің кең далам,
Халқым және сен,
Мөлдіреп тұрған шын ғашық.
Сәкен Иманасов