Қыр қызы, сен өзіңсің аңсағаным,
Әр таңды өзің бе деп қарсы аламын.
Па, шіркін! Құшағымда болсаң-ау сен,
Тұрғанда тоя жұтып таң самалын.
Қыр қызы, күндей күлімдейсің,
Сен көктемнің алғашқы гүліндейсің.
Жұпар иісің ерітіп жүрегімді,
Ақ торғын боп мойныма ілінгейсің.
Қыр қызы, кер маралдай, керілесің,
Қол жетпес көктегі айдай көрінесің.
Өзің мені өрт болып өртегесін,
Жүрек неге қорғасындай ерімесін
Шүкірбай Ақназарұлы