Көңілдегі сағынышым боп кейде,
Көз алдыма келер ғажап көп бейне.
Тоя жұтып иен даланың жұпарын,
Малды жайып тастаушы едік беткейге.
Көз алданып шексіз қиял сағымға,
Ерік бермей бойдағы ыстық жалынға.
Жүруші едік жалаң аяқ қыр кезіп,
Балалықтың асыр салып бағында.
Сырларыңды өзің жайлы кімге ашам,
Сағынышты саған келіп бір басам.
Тәңірімдей табынатын тірлікте,
О туған жер! Өзіңменен сырласам.
Тауың анау, бақытымдай байсалды,
Арман сыйлап, маған өшпес ой салды.
Басылмайды саған деген сезімім,
Шырқасам да жүрек қозғар қайсы әнді.
Бел-белестен көрінсем де асып тым,
Мен өзіңе ғұмыр бойы ғашықпын.
Өмірімді шырмаса да кей күндер,
Көңілімді сенде ғана тасыттым.
Қайрат Ахметов