Қызу бар екен от құмда,
Жігерге түрткі болатын.
Көгілдір көлдер көп мұнда,
Сусасаң шөлің қанатын.
Бозторғай көктен төккен жыр,
Тыңдайсың қалмай тағатың.
Өзендер анау мөп-мөлдір
Таулардан құлап ағатын.
Есейген сайын сезіндім,
О, менің туған мекенім,
Адамың түгіл,
Өзіңнің
Құсың да жыршыл екенін.
Ақұштап Бақтыгереева